True Story Told Live!

It is up to you  Persoonlijk   True Story Told Live!

True Story Told Live!

Op het evenement van True Stories Told Live heb ik voor het eerst mijn verhaal verteld en nu wil ik het graag met jou delen.

 

Negatieve overtuigingen, we lezen er veel over in de boeken van alle bekende coaches. Meningen van anderen die we zo sterk zijn gaan geloven dat het ons leven is gaan bepalen.

 

Vanaf een jonge leeftijd voelde ik al de druk om te moeten presteren. De Cito-toets eind groep 8 was zo’n moment waar ik echt bewust van was hoe bepalend dat kon zijn voor mijn toekomst en ik voelde daar ook echt die angst voor de reacties van anderen als de score tegen zou vallen. Je gaat het daarna toch aan elkaar vragen. Ik realiseerde ook dat mijn oudere zus een erg hoge score had gehaald en daar hoorde ik die stem van onzekerheid. Ik heb die dagen echt met pure angst om te falen beleefd. Ik was toen 11 jaar. Mijn zus haalde sowieso betere cijfers, was beter in turnen en was een talent op de trompet.. dingen gingen haar makkelijk af. Ik keek enorm tegen haar op, want ik was degene die er wel kwam maar… met moeite en ik moest er heel hard voor werken. Dit hoor ik eigenlijk al heel mijn leven. Je kunt het dus al raden.. ik heb overal heel hard voor moeten werken, omdat dat is waarin ik geloofde. Jaren later hoorde ik van mijn zus dat zij haar positie helemaal niet als makkelijk had ervaren. De verwachtingen waren hoog en zij voelde dus ook een enorme druk.

 

Op de middelbare school was ik zeker niet de beste in Engels. Ondanks mijn liefde voor de taal voelde ik mij totaal niet gemotiveerd en het onderwijssysteem paste toen al niet bij mij. Grappig, dat ik dacht daar binnen te kunnen werken. De lerarenopleiding Engels, ik wilde eigenlijk geen leraar worden maar Engels studeren kan op HBO niveau alleen in combinatie met de lerarenopleiding. Ik had een droom en die droom was om Engels te leren. Kom maar op met die taal dacht ik. Ik wilde alles leren.

 

In mijn eerste tentamenweek had ik 9 tentamens en 6 onvoldoendes. Ik had mij volledig mee laten slepen in het verhaal dat andere studenten de stof in het begin allemaal nog zo makkelijk vonden. Ik deed dus ook maar niet zo veel. Ik zat hier voornamelijk tussen studenten die van het havo of het vwo afkwamen. Ik kwam van het mbo, dat was net even anders. Ik keek enorm op tegen die studenten die het vwo hadden gedaan. Na die teleurstellende resultaten wilde ik eigenlijk meteen stoppen, omdat ik mij schaamde en die stem van een mislukking voelen was behoorlijk sterk. Mijn ouders leerde mij om voor mijn droom te gaan en niet op te geven. Ik had ook even die ouderlijke push nodig. Toen ik eenmaal besloten had om er echt voor te gaan voelde ik mij gemotiveerder dan ooit. Die onvoldoendes moest ik allemaal herkansen de week na de tweede tentamenweek. Ik had iets van 12 tentamens in twee weken, dus ik moest echt volle bak gaan. Ik heb bijles genomen bij een Britse vrouw in ons dorp. Dit heb ik echt nog nooit hardop durven zeggen. Je studeert Engels en je moet zelf bijles nemen. Dat vond ik echt heel erg.

 

Het Engels voelde voor mij echt als thuiskomen. Ik ben vol gaan studeren en ik kwam in een soort flow terecht. Ik begreep steeds meer en werd steeds beter. Het voelde echt alsof het zo hoorde. Ik heb misschien daarna nog één herkansing moeten doen, maar niet voor Engels.

 

Je kunt je voorstellen dat ik in die tijd nog erg last had van fear of failure. Ik geloofde namelijk dat ik overal ontzettend hard voor moest werken. Ik was ook nog eens enorm perfectionistisch, omdat ik zo bang was dat het niet goed genoeg zou zijn.

 

Twee weken voor mijn afstuderen had ik nog een literatuur mondeling die ik moest doen. Ik zag daar enorm tegenop. Literatuur is nooit echt mijn ding geweest, omdat ik te vaak te horen heb gekregen dat ik niet het goede antwoord gaf. Ik was te creatief met mijn antwoorden. De schrijver had het niet zo bedoeld. We konden het de schrijver die al meer dan 100 jaar dood was ook niet meer vragen hé, dacht ik dan. Voor de essays had ik overigens een 9. Schrijven.. veilig en in mijn eigen tempo, heerlijk. Ik was zo ontzettend zenuwachtig voor dat mondeling. Ik kon niet eten, was onwijs misselijk en had enorme buikpijn. Er hing nogal wat vanaf, omdat dit het laatste was voor mijn afstuderen. Je voelt het misschien al aankomen. Ik had een complete black-out tijdens het mondeling zowel in de Engelse taal als van de kennis van de literatuur. Het was een drama met hoofdletters. Ik kreeg uiteindelijk een 5. Weetje wat eigenlijk het allerergste was? Niet eens die 5 hoor, maar de docent die het mondeling afnam, die ik niet eens echt kende, vroeg mij om daarna nog even bij hem te komen. Ik voelde dat ik elk moment kon gaan huilen, maar ik kwam op gesprek. Hij vertelde mij dat mijn spreekvaardigheid echt beneden niveau was en aangezien ik zou afstuderen dat niet professioneel over zou komen, omdat ik één van hen zou worden. Ik zou het niveau van de taal en de geloofwaardigheid van de docenten in Nederland naar beneden halen. Echt waar, ik heb mij echt nog nooit zo’n mislukking gevoeld en schaamde mij kapot. Zijn mening was gebaseerd op één mondeling.

 

Ik was overigens één van de drie studenten (we begonnen met 150) die binnen de 4 jaar was afgestudeerd…. dank je wel. De enige van het jaar die haar onderzoek volledig in het Engels had geschreven en echt met een super cijferlijst afstudeerde.

 

Gédy van den Belt, mijn docent fonetiek en studiebegeleider, vertelde op mijn diploma uitreiking echt zulke mooie dingen, maar in het bijzonder, dat de docenten van de HAN ongelofelijk veel respect voor mij hadden. Ik kwam namelijk ook nog eens van het mbo en niet veel mbo-ers halen deze opleiding. Haar woorden: Kimberley, jij had een droom en jouw doel was altijd helder: Jij kwam hier om te leren. Je bent perfectionistisch, kritisch, jouw lat ligt enorm hoog, maar je bent echt alles aangegaan. Je hebt jouw doel meer dan bereikt.

 

Deze woorden komen eigenlijk sinds kort pas echt binnen. Ik heb zolang vastgehouden aan die ene ontmoeting met die docent, die mijn leven eigenlijk jarenlang best wel heeft bepaald in negatieve zin. Ik weet dat mijn perfectionisme ook gewoon een angst is. Op sommige momenten kan ik daar beter mee omgaan dan andere, maar dat is oké.

 

Ik weet nu wie ik ben en wat ik kan. Ik ben deze docent uiteindelijk dankbaar, want ik heb hierdoor een enorme drive gekregen om anderen te helpen die een droom hebben of een missie voelen en daarvoor de Engelse taal nodig hebben. En zo is dus It is up to you ontstaan. We kunnen niet kiezen voor de dingen die we mee moeten maken, maar we kunnen wel kiezen hoe we er mee omgaan. Het is aan onszelf om die verantwoordelijkheid te nemen en er vol voor te gaan. In liefde en positiviteit!

 

One day or day one: It is up to you!

 

Wil jij Engels als tweede taal? Well, been there, done that.

 

Fuck it, let’s do this together and have fun!

 

Love,

Kimberley